Het wilde dier

Territoriaal gedrag, bijten, schreeuwen, (overmatig) eieren leggen, angst, wijken, vluchten, … Veel van de problemen die we ervaren met onze kromsnavels zijn een ontmoeting met het wilde dier in onze vogels. We zeggen het vaak: ze zijn niet gedomesticeerd. Maar realiseren we ons voldoende wat dat betekent?

 

Zoals gezegd, is een kromsnavel een wild dier. Hij bezit dezelfde fysieke en mentale eigenschappen als zijn soortgenoten in het land van herkomst. Honden en katten zijn in de loop van duizenden jaren gefokt op bepaalde (uiterlijke) kenmerken en voor een bepaald doel (bijv. het drijven van vee). Dit is bij de meeste kromsnavels niet het geval. Als eigenaar zult u uw benadering en mindset hier op moeten aanpassen.

 

Een wild dier dus? Ja, een wild dier. Net zoals een grizzlybeer of een vos een wild dier is. Stelt u zich eens voor dat deze dieren in onze woonkamer zouden leven. Reken maar dat we dan onze manier van benaderen, de verzorging en huisvesting op orde zouden hebben!

 

Waarom lijken we dan toch met de regelmaat van de klok te “vergeten” dat onze papegaaien en parkieten ook behoefte hebben aan de juiste manier van benaderen, een passende verzorging en geschikte huisvesting? Is het omdat ze prooidieren zijn? Omdat ze zo’n enorm groot aanpassingsvermogen hebben? Of is het hun verschijning, intelligentie en hun vermogen om met ons te communiceren?

 

Waarschijnlijk is het antwoord een combinatie van bovenstaande eigenschappen. Dezelfde eigenschappen die het zo ontzettend leuk en fascinerend maken om met ze samen te leven. Laten we dat zo houden en voor hun bestwil afspreken dat we dagelijks even denken aan de grizzlybeer in onze papegaai en de vos in onze parkiet.